Madryckie różności

Tuż przed wylotem na lotnisku powitała mnie taka oto reklama - zachęcający początek wycieczki :)

---

Jak na stolicę przystało, trafiłam na manifestację. Nawet dwa razy, w dwa różne dni i w różnych miejscach, ale dotyczącą tego samego - nie orientuję się, ale coś w związku z edukacją wczesnoszkolną i przedszkolną (mijane przedszkole też było obwieszone plakatami), i wnioskując po hasłach, skierowane do władz wspólnoty autonomicznej. Głośno, ale grzecznie, niektórzy ludzie z dziećmi.

Oprócz tego w niedzielę trafiłam na grupkę ludzi, którzy wymieniali nazwiska i wołali "Niech żyje!" - ciekawiło mnie, o co chodzi, ale nie chciałam być zbyt wścibska. Kiedy przechodziłam bliżej, zauważyłam flagi II Republiki.

---

Trafiłam też na awanturę. Taksówkarz stał na wąskiej ulicy, a za nim motocyklista się wściekał, że mu blokuje drogę. Krzyczeli i machali rękami. W końcu motocyklista dał się przekonać, że może ominąć samochód bokiem, ale jeszcze odjeżdżając przezywał na kierowcę.

---

Musiałam odwiedzić stoiska, gdzie sprzedawane są różne książki, nowe i używane. Wśród używanych nie znalazłam nic, co chciałabym kupić. Za to, jako że w takich miejscach zawsze muszą się trafić jakieś osobliwości, znalazłam hiszpańskie tłumaczenie książki pewnego owianego złą sławą akwarelisty z charakterystycznym wąsem - nie wiem, czy mogę wrzucić zdjęcie, żeby mnie blogger nie zablokował. Za 15 euro. Gdybym chciała dzieła zebrane Lenina, też były. Pomyślałam, że jak znajdę myśli Mao, to chyba kupię (żartuję (nie, nie żartuję ;))), ale nie znalazłam. 

Teraz jak na to patrzę, to Carta al coronel mnie intryguje...

Zainteresowały mnie za to powieści Almudeny Grandes - bo raz, że jej imieniem nazwano dworzec i dzięki temu się z nim osłuchałam; dwa, widziałam ekranizację jednej (Pacjenci doktora Garcii) i byłam całkiem zadowolona; a trzy, bo jakaś kobieta komuś pokazywała na inną, że o, to jej się podobało - najlepszy marketing. Mam swoje egzemplarze, ale czekają w kolejce.

---

Na Rastro również były stoiska książkowe, a oprócz książek można było znaleźć stare płyty, komiksy, gazety i inne różności. Jedno stoisko wywiesiło gazety, gdzie niektóre nagłówki oznajmiały, że a to umarł Franco, a to "król wszystkich Hiszpanów" coś tam, a to była próba zamachu stanu, a to jeszcze coś innego. 
Dzięki czemu można było usłyszeć dialog: 
- Patrz, Franco umarł. 
- Zajebiście. 

Było też stoisko dla narodowców. I szaliki z pięknymi hasłami o nienawiści - to one mnie tam przyciągnęły.

"Wieczna nienawiść", "Nienawidzimy wszystkich" - hasła w sam raz dla kibiców

---

Rozmowa w restauracji. Wzięłam zestaw dnia. Facet pyta, co do picia.
- A co jest?
- Co chcesz.
[Myślę] - Lemoniada?
- Jest Fanta Limón.
- Yyyy to niech będzie piwo. [Pierwsze, co przyszło mi do głowy.]
Pewnie zadałam głupie pytanie turystki,a przecież to oczywiste, co jest ;)

---

Jako Polka nie umiem się przyzwyczaić, że Hiszpanie tak często mówią na "ty". Niby wiem, że tak jest, ale podświadomie to sobie interpretuję. Na przykład przysłuchuję się rozmowom z klientami i przychodzi mi na myśl "ciekawe, oni tu się wszyscy znają" :D A gdy ktoś tak mówi do mnie, czuję się młodziej :P A sama do młodej osoby na "ty" umiem, ale czasami starałam się po prostu niewyraźnie wymawiać końcówki i unikać form, gdzie byłoby zbyt oczywiste, jak się zwróciłam :) 

Swoją drogą kiedyś się dowiedziałam, że w niektórych językach (chyba w koreańskim? w wietnamskim o ile wiem też) zwracając się do innej osoby należy uwzględniać, czy jest od nas młodsza, czy starsza - dramat, albo ktoś się obrazi za brak szacunku, albo za uważanie go za starego ;) 

---

Fajna też była rozmowa z kelnerką, która nie czuła się dobrze w angielskim, ale umyśliła sobie, że do mnie tak należy. I kiedy mi tłumaczyła, że nie ma tego, co chciałam, tylko kotlet, dopytywała koleżanek, jak to jest po angiesku - zrozumiałam tylko dlatego, że słyszałam, o co pyta, po angielsku jakoś nigdy mi to słowo nie było potrzebne... 

Dokonałam też ciekawej obserwacji, że rzadziej byłam brana z miejsca za przyjezdną, gdy miałam rozpuszczone włosy. A może mi się wydawało i to moja pewność siebie i poczucie wtopienia w otoczenie się zmieniały.

---

A oto jak zabezpieczono śmietnik przed kradzieżą: trzeba napisać "NIE KRAŚĆ".

---

Chiny wytrwale budują soft power. Tu informacja o wystawie chińskich samochodów. 

Swoją drogą ja się często czuję jak cel chińskiej propagandy, na przykład instagram pokazuje mi przewodniczącego Xi lepiącego pierogi czy informuje, jak została potraktowana jego rodzina przez rewolucję kulturalną. Nie wspominając o atrakcjach turystycznych.

---

Była też taka słodka kawiarnia, ale dopiero co zjadłam śniadanie i wypiłam kawę obok - swoją drogą u Azjatów, ale mieli zwykłe tosty z pomidorem i ewentualnie szynką, jak należy ;)

---

W parku Retiro w jednym z jeziorek żyło całkiem sporo zwierzaków: kaczki, czarne łabędzie, ale i żółwie. Dużo żółwi. Miały drabinki do wychodzenia i co jakiś czas któryś bardzo powoli - jak to żółw - gramolił się na brzeg, a były przy tym tak słodko niezdarne, że nie mogłam się napatrzeć. Ze współpracą u nich słabo: jedne żółwie spadając do wody pociągały za sobą inne, a któryś stanął sobie na dole drabinki na środku i inny musiał się przeciskać bokami (oczywiście bez sukcesu), przecież ten blokujący się nie przesunie.

A, usiądę sobie na środku drabinki. Że ktoś inny będzie chciał wchodzić? Co?

A te żółwie najwyraźniej nie lubią tłoku

Rodzinka

---

Zaskoczył mnie dworzec kolejowy, gdzie w celu przejścia do poczekalni, z której wchodziło się na konkretne perony (w zależności od przewoźnika albo od tego, czy pociąg na dłuższe, czy krótsze dystanse) trzeba było pokazać bilet (określony czas przed odjazdem, nie wcześniej) i zeskanować plecak, torebkę czy kto co ma ze sobą. Wiedziałam, że w Chinach tak wygląda [znowu te Chiny]. Na mniejszej stacji bagaże skanowano już na peronie. Na pewno zależy od rodzaju pociągu, bo w podmiejskich Cercanías nic takiego nie było, i może również miejsca - z Katalonii też nic takiego nie pamiętam, ale tam też chyba poruszałam się podmiejskim.

---

Uświadomiłam sobie, że zapomniałam wstawić zdjęcia ściany porośniętej roślinami. Bardzo ciekawy efekt, choć nie jestem przekonana do ekologii: z jednej strony to rośliny, ale z drugiej sztucznie nasadzone i wymagające utrzymania... Ale ładne, rośliny zawsze są ładne.