O zimie, Czechach, stałości w uczuciach i kulinarnych inspiracjach

Nie lubię zimy. Mogę uznać, że w naszym klimacie jest potrzebna, ale nie lubię. Dawno nie było takiej z prawdziwego zdarzenia, z większymi mrozami i śniegiem, który natychmiast nie stopniał. Śnieg to nawet doceniam, przynajmniej jest ładnie i światło się odbija, z mrozami gorzej, choć wolę już mróz niż wszechobecną szarość. W mojej okolicy zima w ostatnim czasie przystopowała i zrobiło się wręcz wiosennie, tyle że błotniście i brudno, teraz nastąpił powrót. Podobno nie ma złej pogody, tylko złe ubrania, ale skąd mam wziąć rękawiczki, w których po dłuższym pobycie na dworze nie będą bolały opuszki? W jakich rękawiczkach prowadzić auto? A na twarz przydałaby się kominiarka... Nie zapominajmy, że nie można się ruszać z domu bez chusteczek, bo na zimnie stale cieknie z nosa, po wejściu do pomieszczenia zresztą też. I trzeba się grubo ubierać zanim się wyjdzie, za tym też nie przepadam. W domu grzałam mocniej niż zwykle, a i tak było mi wiecznie chłodno. Najgorzej w ubikacji, bo mam ją osobno z łazienką, więc małe to i nieogrzewane, a wentylacja działa tak dobrze, że potrafi mi tam hulać wiatr. W pracy pilnujemy, żeby zamykać drzwi i żeby ciepło nie uciekało i o dziwo jest znośnie, bywało gorzej. Dodatkowo im jestem starsza, tym bardziej działam na baterie słoneczne. No to sobie pomarudziłam :)

---

Pewnego dnia musiałam wybrać się służbowo do Czech. Na krótko, jeden nocleg. Swoją drogą dawno nie spałam w tak czystym hotelu ;) Miłym zaskoczeniem było też całkiem dobre jedzenie w hotelowej restauracji - moje trochę przesolone, ale towarzystwo było zadowolone. Śniadanie dla mnie średnie, bo dodali kiełbasy do jajecznicy i nie mogłam jej zjeść, ale oni tam mają dobre śmietankowe jogurty, więc mogę to potraktować jako rekompensatę. Restauracja była pustawa, większość gości wyglądało na mieszkańców miejscowości, którzy przyszli na piwo. W jednej z recenzji ktoś im kiedyś napisał, że mieli otwarte, a zdziwili się, że ktoś przyszedł ;) Rano czekała niespodzianka: niedaleko znajdował się jakiś zakład, z którego komina wydobywały się duże ilości pary i ogólnie było wilgotno, temperatura ujemna, tak więc samochód przez noc pokrył się twardą, kilkumilimetrową lodową glazurą. Kiedy lód już trochę odtajał, można było otworzyć okna i zostawała druga szyba, lodowa, którą wystarczyło rozbić.

Zaskakuje mnie, że czeski i słowacki nie są aż tak podobne, jak mi się wydawało. Wiedziałam, że czeski jest dla Polaka trudniejszy, ale i tak zdziwiłam się, że czytam menu i nie rozumiem - na Słowacji bym zrozumiała. Jeszcze bardziej się zdziwiłam, kiedy kolega poprosił o vyprážaný syr, a pani nie zrozumiała (bo u nich on się nazywa smažený)... Jak oni żyli w jednym kraju? To wyglądało trochę jak w tym żarcie niżej:

---

Wymieniłam w końcu telefon. Prawie 6 lat dla modelu, który nie był flagowcem, to zupełnie niezły wynik. Przerzucenie się na nowy model zajęło mi ponad tydzień - co prawda większość danych można łatwo przenieść, ale tu się trzeba zalogować, to i tamto aktywować i się zbiera, w międzyczasie okazuje się, że nie zapisało się jakiegoś hasła. Nie wiem, jak ludzie mogą często wymieniać sprzęt z własnej woli.

Tapetę mam taką samą, jak w poprzednim. I jak w jeszcze poprzednim. Kiedy kupiłam sobie pierwszego smartfona, wybrałam tapetę, która chyba zostanie ze mną na resztę życia :) Tapetę na komputerze służbowym też mam jedyną słuszną i po reinstalacji systemu musiałam ją sobie ustawić, żeby czuć, że to mój. Testowałam kilka, aż w końcu wybrałam ideał, którego szkoda nie zachować.

---

Moja azjatycka wycieczka pozostawiła kilka pytań i inspiracji. Najważniejsze: jak oni to robią, że ryż jest u nich smaczniejszy? Nawet w samolotowych posiłkach u Air China ten ryż był pyszny, również podczas lotu, który startował z Europy. Trafiłam na porady dotyczące gotowania ryżu, między innymi autorstwa pewnego Polaka o częściowo wietnamskich korzeniach. Pokazywał, że u niego w domu zawsze kupowało się konkretną markę ryżu jaśminowego z Tajlandii. Po krótkiej analizie tematu w internecie uznałam, że są też inne marki tajlandzkie i kambodżańskie, które się nadadzą, więc muszę kupić i testować. Jak nie wyjdzie, pozostanie mi zrzucić winę na brak ryżowaru, bo jego użycie było ważnym zaleceniem.

Muszę też spróbować zrobić ryż smażony z jajkiem, ale chcę dokładnie taki, jaki jadłam w jednym miejscu. Klejący. Zwykle widzę przepisy na bardziej sypki, a nie o to mi chodzi. 

Takiego smażonego ryżu potrzebuję! Jeszcze widok poproszę :)

Spróbowałam zrobić sajgonki, takie niesmażone, po prostu warzywa i kawałki ryby zawinięte w papier ryżowy. Muszę jeszcze poćwiczyć, bo za dużo było u mnie własnej inwencji w kwestii nadzienia, wyszły koślawe, a podczas maczania w sosie wypadała zawartość. Papier ryżowy z Lidla to też nie do końca to, czego oczekiwałam i nie zachowuje się dokładnie tak, jak powinien. 

Jedynym daniem, które jak dotąd udało mi się odtworzyć, był pad thai z dodatkiem gotowej pasty. A odtworzyłam go tak wiernie smakowo, że podczas jedzenia przeniosłam się myślami do plastikowego stolika na jednym z nocnych targów w tajlandzkim mieście Rayong, tylko tamten pad thai miał mieszankę owoców morza, a mój same krewetki i dodatkowo tofu. Szkoda tylko, że odtworzyłam akurat ten, który był za słodki i przez to średnio mi smakował...