Przedświątecznie

Liczyłam na to, że trzytygodniowy urlop pomoże mi zmienić niektóre rutyny na lepsze. W końcu była i zmiana lokalizacji, i nowe przeżycia, i inny tryb życia w trakcie. Jak to na wakacjach, wstawałam bez oporu i bez zwlekania, czy to o ósmej, czy o szóstej - w domu jest z tym gorzej, przy pracy bez sztywno wyznaczonych godzin trudno mi się zmotywować, a kiedy te godziny były sztywniejsze, codziennie rano byłam zmęczona i zła. Również jak to po wakacjach, mimo nieodmawiania sobie niczego, waga po powrocie pokazała ze 2 kg mniej. Ale z planów nici, natychmiast wróciłam na dawne tory. Rozczarowujące. Kilka dni zajęło mi odsypianie podróży (w dzień powrotu nie poszłam spać dostatecznie wcześnie - ten powrót na dawne tory był wręcz natychmiastowy - a kolejnego szłam już do pracy, bo szkoda resztki urlopu), po czym doszłam do siebie i wróciłam do standardowego stanu jesienno-zimowego przymulenia. Najchętniej zapadłabym w sen zimowy. Moje kambodżańskie przeziębienie zostawiłam w Kambodży, ale katar jeszcze przez jakiś czas ze mną został i regularnie straszy powrotem, jak to zimniejszą porą.

Odwiedziłam katowicki jarmark. Wiem, że niedaleko jest też w Bytomiu, no i o Nikiszowcu co roku myślę, a jeszcze nigdy się nie wybrałam. Na katowicki rynek pojechałam na trochę, żeby wypić grzane wino i pospacerować po samym jarmaku i po mieście. Bez śniegu, ale przynajmniej nie zmarzłam i nie przemokłam, jak to bywało. Sprawdziłam też, że grzane wino w lokalu kosztuje 3/4 ceny jarmarkowej, bez konieczności stania w kolejce, szukania miejsca przy zaimprowizowanych stolikach i marznących dłoni, ale też bez tego jarmarkowego klimatu.

A ponieważ Wietnam ciągle siedzi u mnie w głowie, jeszcze wietnamska choinka. W tle widać króliczka trzymającego dynię ;)

 W domu choinki nie mam, nie licząc miniaturowej kupionej kiedyś w Ikei. Mam tylko kilka gałęzi w wazonie, a na nich lampki. Jeszcze coś świątecznego porozwieszam. Okna niepomyte - miałam zamiar zabrać się za jedno, które zostawiłam na grudzień, ale na zewnątrz jest tak mgliście i brudno, że może poczekać. Przez chwilę rozważałam lampki na balkon, ale zrezygnowałam po uświadomieniu sobie, że trzeba by przeciągać kabel zasilający przez drzwi balkonowe, i to przez dwoje drzwi, i uznałam, że jednak nie mam ochoty. Marudziłam na zwyczaj prezentów, bo w dzisiejszych czasach jest trochę na siłę i to kłopotliwe szukać dla innych, a jeszcze bardziej wymyślać, co by się chciało dla siebie. Ale zamówione i dostarczone z odpowiednim wyprzedzeniem, nawet trochę za dużym, bo gdybym jeden dzień poczekała, trafiłabym na lepsze ceny. Wszyscy się śmieją ze skarpet na święta, tymczasem u mnie w rodzinie jest to prezent bardzo pożądany, przynajmniej w moim pokoleniu, tylko niektórzy, ze mną na czele, mają do tych skarpet jeszcze listę wymagań ;) W tym roku nie będzie takich pierników, jak zawsze, ale mimo tego przypadła mi partia do pomalowania i to jest całkiem przyjemne, podobnie zresztą jak dekorowanie, tylko zabieram się też zawsze bez wielkiego entuzjazmu. Z jednej strony lubię te święta i rytuały, które się z nimi wiążą, brakowałoby mi tego (poza łamaniem się opłatkiem i może prezentami, tutaj by się obeszło), ale z drugiej... jakoś ich specjalnie nie czuję.

W każdym razie... Wesołych Świąt dla wszystkich i niech będą takie, jak oczekujecie.