O planowaniu, nadgoliwości i decyzjach

W pracy mam najczęściej dwa stany: albo za dużo na głowie, albo za mało. Teraz przyszła pora na za mało. Nie lubię tego, ale że za nie tak długo wybieram się na długi urlop, ma to swoje zalety, przynajmniej nie będę zostawiać niczego większego rozgrzebanego - chyba że klient akurat wtedy postanowi rozgrzebać ;) Oczywiście jeśli miała pojawić się konieczność wizyty w jednym miejscu, której data została ustalona odgórnie, musiał to być akurat ten sam dzień, w którym mam umówione badanie nie do przełożenia. Mam trochę planów w najbliższym czasie i wszystkie można przełożyć, nawet fryzjera, choć to kłopot, a tego jednego nie.

W związku z urlopem trzeba było nieco rozplanować - planowanie jest wspólne, zespołowe, ale jakiś swój wkład pasowałoby włożyć, no i każdy ma swoje wyobrażenia i oczekiwania. Lubię spontanicznie, ale mieć już z góry poukładane i nie musieć szukać dopiero na miejscu też fajnie, więc mogę się w tej kwestii dostosować, no i pewne rzeczy sama zawsze lubię wiedzieć wcześniej. Okazuje się, że jeden z towarzyszy podróży ma te oczekiwania nieco inne i zaczynam rozumieć, dlaczego uważał taki wyjazd za trudniejszy niż widzi to reszta towarzystwa. Wcześniej w ogóle o tym nie pomyślałam, a moje tegoroczne doświadczenie spędzenia urlopu w towarzystwie chłopaków, których tak naprawdę nie znałam, było bardzo pozytywne i jakoś tak wszystko wychodziło naturalnie, decyzje były podejmowane bez większych dyskusji. 

Czytam recenzje hoteli i jak zawsze niektóre są zadziwiające. Recenzje mówią więcej niż sama ocena, bo pomagają ocenić jej zasadność, na przykład kiedy widzę, że jedna gwiazdka była za to, że restauracja jest nieczynna (obejdę się) albo za lokalizację, którą oceniam niezależnie i która dla mnie ma też plusy. Pochodzenie autora też czasami trochę mówi. Czasami to, co ktoś ocenia negatywnie, dla mnie jest pozytywem, jak na przykład fakt, że obsługa nie pozwoliła grać w bilard w nocy. Tym razem najbardziej zadziwiło mnie, że azjatycki gość dał hotelowi słabą ocenę, ponieważ obsługa nigdy NIE WSTAJE, żeby powitać przybywających i ogólnie jest za mało proaktywna. Nawet nie potrafię sobie przypomnieć, co zazwyczaj robią ludzie na recepcji, ale nie kojarzę, żeby powszechnie rzucali się z powitaniem, więc ten brak ukłonów i czerwonego dywanu raczej nie zepsuje mi pobytu.

Przekonałam się po raz kolejny, że nadgorliwość nie popłaca, tylko że tym razem na szczęście nie byłam nadgorliwa. Zarządzono wymianę wodomierzy. Na ogłoszeniu był dopisek, żeby wcześniej sprawdzić, czy zawory odcinające wodę działają, jak należy. Udałam, że dopisku nie zauważyłam, bo bałam się, że okaże się, że coś jest nie tak i zostanę z kłopotem. I całe szczęście, bo pan od wymiany musiał radzić sobie kluczem, gdyż motylek zaworu rozpadł mu się w rękach. Gdybym sprawdziła, trafiłoby na mnie, a wtedy na pewno mocno bym się zirytowała. A tak póki co sprawa nie jest pilna i można czekać na człowieka ze spółdzielni, który prędko nie przyjdzie, bo zgłoszeń ponoć jest dużo.

W kwestii nadgorliwości, której pożałowałam, pamiętam, jak podczas jednodniowego wyjazdu służbowego samochód zaczął zgłaszać nieprawidłowe ciśnienie. Zamiast uznać, że to przez niedawną wymianę opon i kliknąć, że jest w porządku, musiałam sprawdzić. Udało się dopiero w drodze powrotnej, w drodze tam straciłam tylko czas na czekanie na kompresor, który jakiś mądry, przewidujący i empatyczny kierowca zastawił zaparkowanym samochodem i sobie poszedł, a chciałam dotrzeć do celu o rozsądnej porze. Ciśnienie oczywiście było prawidłowe. Już szłam odwiesić końcówkę, kiedy przypadkiem kopnęłam zatyczkę, a ta poturlała się nie wiadomo gdzie. Wieczór, ciemno, ciemny asfalt i czarna zatyczka. Świeciłam telefonem, światłami samochodu, aż dopiero inny człowiek, czekający na dostęp do kompresora, ją zauważył. 

Mój prywatny samochód miał wizytę u blacharza, żeby pozbyć się problemu estetycznego, z którym jeździł już od dawna. Była próba zamalowania, ale nic nie dała, trzeba było podziałać radykalniej. Oczywiście kiedy ruszy sie jedno, okazuje się, że trzeba by przy nim zrobić więcej, niż się wydawało, czyli jednocześnie więcej wydać. Przynajmniej efekt ładny. Instalacja gazowa również co jakiś czas wymaga doinwestowania i akurat zbliża się czas wyłożenia większej kwoty, ale nawet przy moim mizernym przebiegu i tak się opłaci, zresztą demontaż też nie jest za darmo. Mam zamiar jeździć tym autem jeszcze przez kilka lat i słabo mi, kiedy myślę o szukaniu następcy. Zresztą gdy myślę, na co bym wymieniła, pewnie chciałabym... na to samo, przynajmniej biorąc pod uwagę opcje praktyczne i realistyczne :) 

Wystarczy, że musiałam się naszukać spodni spełniających określone kryteria. Takie zakupy męczą i zazwyczaj psują mi humor, a online jeszcze bardziej niż stacjonarnie, bo nie widzę, jaka ta rzecz faktycznie jest, do tego przy zamawianiu z nowego źródła nigdy nie wiadomo, jak w praktyce wyjdą rozmiary. Najbardziej lubię znane, sprawdzone, oswojone rzeczy, które już mam, niektóre latami, i tylko wyjmuję z szafy... Gdyby się nie niszczyły, spokojnie mogłabym po 20 lat nosić to samo (w sumie niektórym nie tak znowu dużo brakuje... ;)).