Różności pracowe, medyczne i serialowe

Ostatni czas jest dość męczący. Lepiej odnajduję się w mniejszych zadaniach niż w dużych, rozłożonych na kilkanaście tygodni, i to mimo że te duże są podzielone na mniejsze kawałki. Nie za bardzo umiem planować, ciężko mi przewidzieć, co zajmie mi ile czasu, mam skłonności do nadmiernego optymizmu, a najskuteczniej zmotywowana jestem wtedy, gdy zbliża się termin. Ciągnie mi się to i ciągnie, czasami wydaje się, że już wszystko ogarnięte, a tu okazuje się, że nie, czasami też klient wyjdzie z czymś niespodziewanym. W międzyczasie zdarzy się, że ktoś mi przeszkodzi z czymś innym albo pojawią się jakieś nieoczekiwane problemy (bo zabrałam się za coś, co miało być szybkie i niewymagające uwagi, a tu wystąpił problem z zewnętrznym produktem i nie wiadomo, z czego wynikał - a potem nic nie zrobiłam i nagle problemu już nie było) i to też męczy i frustruje.

Jak zawsze powtarzam, przy wyborze zawodu kierowałam się w dużym stopniu ograniczeniem konieczności pracy bezpośrednio z ludźmi. Tymczasem zdarzają się sytuacje jak niedawna, gdy robiłam za głuchy telefon między dwoma Słowakami: rozmawiałam przez telefon raz jednym, raz z drugim, i przekazywałam, co ten drugi powiedział, dodając coś od siebie, ale raczej niewiele. Dodajmy, że oni pracują w tym samym zakładzie. Dodajmy jeszcze, że ja nawet nie mówię po słowacku... Oni mówią do mnie szybko i swobodnie i nie zawsze wszystko dobrze zrozumiem, ja używam autorskiej polsko-słowackiej mieszanki. Czasami uznawałam to jednak za zaletę: jak się źle zrozumiemy czy nie jestem czegoś pewna, zawsze mogę zrzucić to na barierę językową ;)

W międzyczasie poświęcam czas na wizyty lekarskie. Jak zaczniesz się diagnozować, znajdzie się punkt zaczepienia i trafisz w odpowiednie miejsce, to zaczyna się cały łańcuszek. Jeden lekarz zwrócił uwagę na objaw, który mu się nie spodobał. Zaczeło mnie to zastanawiać i postanowiłam zweryfikować. Już w docelowej poradni, czekając na kolejne badania, zastanawiałam się, co ja w ogóle tam robię, skoro nic mi nie jest, po czym wyszłam ze skierowaniami na następne, receptą i przykazaniem oszczędnego trybu życia na wszelki wypadek. Chwilę mi zajęło przetworzenie informacji, że może nie jestem aż tak zdrowa, jak mi się wydaje. Podejrzewam, że na końcu okaże się, że to nic takiego, ale jak się zaczęło, to już lepiej sprawdzić. Nie mogę narzekać na ofertę placówki, ale jednak wizyty są w terminach dopołudniowych, ludzi jest sporo i zawsze trzeba trochę czasu poświęcić. Z elastycznością godzin w pracy nie ma problemu, ale jak się ma dużo do zrobienia na już i nie chce brać wolnego, to potem trzeba dłużej posiedzieć.

---

Po powrocie z Tajlandii brakowało mi... widoku Azjatów. Już na lotnisku w Monachium mi się to nie spodobało, do tego miałam lekki szok kulturowy, bo ludzie wydali mi się na ogół dość niemili. Miałam też w głowie mojego koreańskiego crusha (który pewnie nie wie, że nim jest, chociaż może mógłby się domyślić). Tak więc należało zabrać się za kolejny koreański serial, który miałam w kolejce, o tytule Stranger. Serial prawniczy, co mnie raczej specjalnie nie pociąga, ale obejrzałam z zainteresowaniem i dużą przyjemnością. Jeden z tych, których chce się oglądać więcej, a jednocześnie nie chce się, żeby się za szybko skończyły. Podobali mi się specyficzni bohaterowie. Oczywiście były też odkryte spiski koreańskich elit, skorumpowane władze i biznesmeni przekupujący innych i unikający płacenia podatków - jak to często w tych serialach.

Obejrzałam też Eternautę, zachęcona przeczytaną recenzją i faktem, że to argentyński serial (tak, lubię wybierać filmy i seriale po kraju pochodzenia). Nie byłam pewna, czy zrozumiałam i miałam wrażenie niedokończenia - o ile zorientowałam się z opisu komiksu, na którym to jest oparte, wrażenie było słuszne, tam był ciąg dalszy. Nie jest to wierna adaptacja, bo wspomina o wydarzeniach późniejszych niż czas powstania pierwowzoru, ale ważnych dla Agentyńczyków, jak wojna o Falklandy/Malwiny czy uliczne protesty już w XXI wieku, ogólnie można odnosić treść do najnowszej argentyńskiej historii. W tracie pomyślałam, ze w zasadzie to ja nie lubię takich katastroficznych produkcji, gdzie ludzi atakują jakieś nieznane siły, ale tak poza tym myślę, że jest niezły i jeśli będzie kolejny sezon, również obejrzę.

A potem znów musiało wpaść coś koreańskiego, tym razem Modelowa rodzina. Opisano go jako połączenie Breaking Bad i Ozark, więc razem z koreańskim wykonaniem brzmiało jak coś, co powinno mi się spodobać. Nauczyciel z problemami rodzinnymi, chorym dzieckiem i stałymi brakami finansowymi trochę przypadkiem zostaje wmieszany w działalność kartelu narkotykowego. Do dwóch wspomnianych wyżej produkcji ta się nie umywa, ale nie jest to długie i z czasem przekonuje mnie do siebie bardziej niż wydawało się na początku. Choć na przyszłość chciałabym coś ciekawszego z koreańskich - zamierzam się na Mr. Sunshine...