One night in Bangkok

Dosłownie jedna noc :) I trzy razy po pół dnia :) Noce planowałam przynajmniej dwie, ale z różnych powodów zdecydowaliśmy przylecieć później. W Bangkoku jest co robić, ale jest takim miejscem, że - jakkolwiek naiwnie to zabrzmi, bo to jednak kawał drogi - istnieje pewne prawdopodobieństwo trafienia tam również po drodze lub przy okazji. Do zobaczenia w dzień przyjazdu wybrałam Wielki Pałac Królewski, Wat Pho (Świątynię Odpoczywajego Buddy) i Wat Arun (Świątynię Świtu). Żeby tam dotrzeć, wysiadało się na stacji, która też jest godna uwagi - moskiewskie metro to nie jest, ale postarali się. Wszystkie trzy wybrane punkty są blisko siebie, więc bardzo łatwo było je połączyć, a żeby nie wracać tą samą drogą, na powrotną stację poszliśmy już gdzie indziej, kawałek przez zwyczajną część miasta. Świątyń w Bangkoku jest całe mnóstwo, w tym kilka szczególnie polecanych, ale ja naoglądałam się świątyń już na północy, więc te wybrane mnie zaspokoiły. Polecono mi też Chinatown, ale może innym razem, jeśli takowy nastąpi - co prawda polecająca mówiła, że czuła się po tym mocno przebodźcowana, więc nie wiem, czego oczekiwać, jeśli dzielnica jest jeszcze bardziej przebodźcowująca niż reszta miasta ;) 

Wieczorny spacer

Stacja metra

 Świątynie piękne, natomiast Pałac jako całość mnie raczej przytłoczył niż zachwycił, trochę za dużo wszystkiego, naćkane jedno na drugim, a przy tym kolorowe i świecące, ale jak najbardziej warto było wejść i się przekonać. Po drodze pewien kierowca tuktuka zdaje się chciał na nas zastosować najbardziej oklepany scam, mówiąc, że jest zamknięte i on nas zawiezie w lepsze miejsce, ale go zignorowaliśmy. Potem kolega dał się naciągnąć na zakup długich spodni w słonie, bo miał na sobie zbyt krótkie szorty, więc był niezadowolony i trochę marudził, ale też starałam się to ignorować - on już tam był, ja nie, a na siłę go nie ciągnęłam. Przy Wat Arun z czasem zaczęło zbierać się coraz więcej młodych ludzi ubranych w tradycyjne stroje, którzy robili sobie sesje zdjęciowe - niektórzy się złapali w kadry :) W okolicy widziałam mnóstwo sklepów, gdzie takie stroje można było kupić czy zamówić. W tych najbardziej odwiedzanych miejscach byli ludzie pilnujący, żeby turyści właściwie się zachowywali. Kiedy wchodziłam do jednego budynku, pan pilnujący widząc, że zdejmuję czapkę, pokazał mi okejkę. W Świątyni Szmaragdowego Buddy, należącej do Pałacu, nie wolno robić zdjęć, więc ktoś też stale o tym przypominał. Trochę to wszystko zakłóca spokój - w zwiedzaniu świątyń lubię też ten moment, kiedy można sobie w ciszy i spokoju posiedzieć w środku - ale jest zrozumiałe.

 Bangkok moim zdaniem jest jak najbardziej godny zobaczenia i każdy znajdzie tam coś dla siebie, ale nie jest to miasto w moim typie. Przede wszystkim jest za duży. Z wielkich miast jak dotąd tylko Bogota wzbudziła moją większą sympatię - może dlatego, że jest z jednej strony ograniczona przez góry, ma też dużo niskiej zabudowy i nie odczuwałam tej wielkomiastowości tak mocno. W porównaniu do innych miejsc w Tajlandii w Bangkoku wszystko było BARDZIEJ: dziki ruch uliczny, mnóstwo betonu, gęsta zabudowa, większe budynki, więcej kontrastów. Jako fanka transportu szynowego muszę jednak docenić tamtejsze metro i naziemną kolejkę zwaną BTS (nie słucham k-popu ani nie mam o nim pojęcia, ale pierwszym moim skojarzeniem ze skrótem "BTS" jest znany koreański zespół). Niestety to są osobni przewoźnicy i nie ma wspólnych biletów. Ale bilety w formie żetonów, które się skanuje, a po wykorzystaniu wrzuca do specjalnej luki, uznałam za bardzo sprytne. Kupuje się też wygodnie, w automatach - sprawdziliśmy doświadczalnie, że po wrzuceniu pewnej ilości monet (chyba 27 sztuk :D) maszyna się blokuje, trzeba anulować całą operację i wyklikiwać od nowa, więc niestety nie udało się w ten sposób wykorzystać wszystkich drobnych nagromadzonych w portfelu. Z lotniska też można się bardzo wygodnie dostać do miasta pociągiem. 

Balkony wyglądają, jakby mieszańcy zainspirowali się wschodnią Europą

Nie mogłam nie zrobić zdjęcia pociągu

 Samochodem musieliśmy jechać raz w sprawie urzędowej. Kolega, który był kierowcą, doskonale dał sobie radę, nawet musiał w jednym miejscu zawracać na ruchliwej drodze i też mu sprawnie poszło, ale nie chciałabym być na jego miejscu. W naszej okolicy jeździło się w miarę normalnie, wystarczyło opanować ruch lewostronny i zaobserwować zasady (choć te też nie były oczywiste, na jednym rondzie miałam wrażenie, że ustępujemy pierwszeństwa niezależnie, czy na nie wjeżdżamy, czy już na nim jesteśmy), w Bangkoku nie za bardzo wiadomo, co się wokół dzieje i jak ci ludzie to robią, że nie ma jednej wielkiej stłuczki. Choć z drugiej strony sporą część czasu i tak się stoi w korku.

 

Bangkok był też najgorętszy i najbardziej parny. Większość czasu w tym kraju spędziłam w mieście Rayong, które jest nie tak daleko i też nad morzem, więc wydawałoby się, że temperatura i wilgotność będą zbliżone, a jednak tam było inaczej. Rayong jest zdecydowanie mniejszy i zdecydowanie mniej zabetonowany. Gdy tam wychodziło się wieczorem, było już zupełnie przyjemnie, tymczasem gdy w Bangkoku przeszliśmy się już po zachodzie słońca przez może pół godziny-godzinę, spokojnym krokiem, tak tylko się rozejrzeć, gdzie by tu wstąpić na piwo, już byliśmy na nowo spoceni. Kiedy po wizycie w urzędzie poszliśmy się pochodzić po pobliskim parku, nawet będąc miłośniczką chodzenia pod koniec już miałam dość i myślałam, że najchętniej wskoczyłabym do jakiejś wody, skoro i tak jestem mokra. Wody w parku tak naprawdę nie brakowało, w postaci rzeczek czy stawów. Mieliśmy też grę zręcznościową na żywo. Wzdłuż ścieżki, którą pasowało nam iść, były ustawione obracające się zraszacze, więc trzeba było zaobserwować, jak działają, po czym szybko przebiec tak, żeby nie dać się zamoczyć :) Miejscami poziom trudności bywał wyższy, bo zraszaczy było kilka jeden za drugim :)

 

Typowa miotła

Żeby nie podróżować upoconym przez kilkanaście czy więcej godzin, dzień wylotu postanowiliśmy spędzić... w galerii handlowej. Co prawda trasa na lotnisko, mimo klimatyzowanych pociągów, wystarczyła, żeby się spocić, ale zawsze to mniej. Kolega miał plany zakupowe, ja też chciałam się za paroma rzeczami rozejrzeć. Brzmi to głupio, ale tamtejsze galerie handlowe są w pewien sposób fascynujące. Są różne, niektóre zwyklejsze, niektóre droższe i bardziej luksusowe. Można tam znaleźć dosłownie wszystko: salony samochodowe, szkoły językowe, zajęcia z matematyki dla dzieci czy oceanarium. Plus bardziej typowe miejsca typu salony kosmetyczne (reklama jednego obiecywała "Korean face", aż miałam ochotę iść i zapytać, czy z mojej twarzy też mi mogą zrobić koreańską ;)). Można też sensownie zjeść. I co ciekawe, w Polsce trudno mi wytrzymać w takim miejscu kilku godzin, ostre światło i suche powietrze szybko mnie męczą. Tam zmęczenia w ogóle nie czułam ani nic mi nie przeszkadzało - może dlatego, że kiedy na zewnątrz wilgotność jest duża, osuszenie tego powietrza działa tylko na plus. Niektórzy opowiadali, że w Chinach mieszkali przy jeszcze bardziej rozbudowanych, tak, że można by w ogóle nie wychodzić. Materiał na dystopię, niestety nie tak nierealny: świat na zewnątrz jest nieprzyjazny, coraz goręcej, zanieczyszczone powietrze, więc żeby komfortowo żyć, trzeba się zamknąć w takich sztucznych przybytkach...

W Bangkoku byłam w zasadzie dwa razy, bo pewnego dnia trzeba było się stosownie ubrać (żadnych t-shirtów, szortów i sandałów - sportowe buty już na szczęście w porządku w tym kraju klapek i crocsów) i udać do urzędu - a właściwie do Centrum usług do spraw inwestycji i ekspatów, jak to ładnie nazwali - w sprawie dokończenia formalności w związku z pozwoleniem na pracę. Wizyta sprawna i równie przyjemna jak nazwa tej całej instytucji, przez większość czasu (całkiem niedługo - umawia się na konkretną godzinę) siedzieliśmy i czekaliśmy, aż pośredniczka załatwi, co trzeba, a poza tym robiliśmy to, co kazała, czyli idź, usiądź do zdjęcia, podpisz, daj kasę. Biuro również mieściło się w centrum handlowym, na wyższych piętrach, dostępnych z wybranej windy. Pośredniczka przysłała nam informację, przy którym sklepie będzie rzeczona winda - żeby ją znaleźć, po drodze musieliśmy się ze trzy razy zatrzymywać przy interaktywnych mapach, bo takie to wielkie, że całość trasy trudno zapamiętać. W tych galeriach nie tak trudno się zgubić: kiedy ostatniego dnia chodziłam po jednej, miałam wrażenie, że stale mijam te same miejsca, ale kiedy chciałam wrócić w konkretne, krążyłam i nie umiałam. Gdy chciałam wytłumaczyć przez telefon, gdzie jestem, też nie było to proste. A żeby znaleźć wyjście na stację kolejki, włączyliśmy nawigację :)